Thursday, February 28, 2013

Tob boeken


Roelof Jacob zijn zoon is dood, althans niemand weet waar ie is. Op een mooie oktober dag in 2011 ging hij in Spanje in zee zwemmen. Sindsdien is niets meer van hem vernomen. Zijn lijk is nooit gevonden. Minstens zes mensen zijn al op die plek, waar hij ging zwemmen, verdronken. Was het verkapte zelfmoord, of was ie oliedom?

Enfin, we zullen het nooit weten, wel wat de vader allemaal door zijn hoofd is komen spoken, sinds zijn achttienjarige zoon niet meer thuis kwam. Omdat ie het op papier heeft gezet, niet in een dagboek, maar een echt boek, dat nu het daglicht heeft gezien. Jezus, weer een ouder die het niet kan laten een boek over zijn dooie kind te publiceren.

Het sterft er van; boeken over koterverlies: De Omarming, Alles is Remy, Dichter bij zijn, Eefje Vasthouden en loslaten Zomerland etc. etc. Allemaal in eigenbeheer uitgegeven natuurlijk, gerenommeerde uitgeverijen beginnen er niet aan. En gelijk hebben ze, van larmoyante kwaliteit, meres a boire aan clich√©s, kortom schadelijk voor de reputatie.

Roelof Jacob kon zich dus ook niet beheersen. Twee weken na de vermissing van zijn zoon begon hij met het beschrijven van zijn zoektocht, om te leren omgaan met het diepe verdriet en de leegte, en om greep te krijgen op de noodlottige gebeurtenis en de betekenis hiervan voor zijn leven.

Zijn boek is onlangs uitgegeven. Roelof Jacob heeft een stapel thuis staan, is er trots op, dat mag. En iedereen die hij kent er eentje gegeven. De rest van de stapel raakt hij waarschijnlijk niet kwijt. Het is eigenbeheer, wie leest dat nou, stikt van de taalfouten, geen redactie of promotie. Zit ie tot zijn dood mee opgescheept. Misschien wil de Slegte er een paar. Maar het was niet de bedoeling om er geld aan te verdienen, het ging Roelof Jacob om al schrijvend het verlies van zijn zoon een plek te geven. Het zit nu in een boek, zodat er een hoofdstuk afgesloten kan worden. Hij heeft het vastgepakt, zodat hij nu kan loslaten.

Nou echt niet want het gaat hier om Roek Lips zenderco√∂rdinator volgens hemzelf ‘channelmanager’ ofwel gewoon baas van Nederland 3, bedenker van het naar eigen zeggen fabuleuze TV Lab waar Onderweg naar Morgen het veld voor moest ruimen.

Niks eigenbeheer. Gerenommeerde uitgeverijen vochten erom. Prometheus won, gaf vorige week zijn egodocument over de vermissing van zoon Job uit als: Het boek Job, nee sorry deze: Het boek Job : ‘Na de vermissing begint de vader met het beschrijven van zijn zoektocht, om te leren omgaan met het diepe verdriet en de leegte, en om greep te krijgen op de noodlottige gebeurtenis en de betekenis hiervan voor zijn leven. …Het boek Job is een liefdevol verslag van het zoeken naar woorden in een situatie waarvan veel mensen zeggen dat er geen woorden voor zijn.”

Kortom volgens mij niks nieuws onder de zon. Kan gezegd worden van al de eigenbeheer boeken over het verlies van een kind. Waarom zou ik Roek’s boek wel lezen, sterker waarom ben ik te weten gekomen dat Roek een rouwverwerkingsboek heeft geschreven?

Ja, ik ben jaloers; ik geef al jaren boeken uit, maar niemand die me nog kent. Probeer al eeuwen bij DWDD binnen te komen of waar dan ook op tv, radio, krant etc. Waarom gaan de deuren wel wagenwijd open voor Roekie?

Het is een fenomenaal boek, dat zag ik even over het hoofd, door mijn verblindende afgunst. Het staat op gelijke hoogte met Tonio en de Kleine blonde dood. Dat niveau haal ik nooit. Ik moet inderdaad eens stoppen met afgeven op echte schrijvers. Me er gewoon bij neerleggen dat ik niet goed genoeg ben. Het geheel terecht is dat ik media-aandacht ontbeer. Alleen goeie boeken komen in de schijnwerpers bij DWDD op Nederland 3. Ik ga Roek's Het boek Job zeker lezen.

2 comments:

Miss Moneypenny said...

Wat een verrassende column, zeker naar het einde toe Willem. Dit soort blogjes er tussendoor geven me toch het idee dat je helemaal niet zo'n zwartgallige mopperkont bent, soms. ;-)
Dit is misschien een boek dat toevallig heel goed is, ook al heeft het geholpen dat Roek de juiste connecties had. En het is inderdaad erg afgunstopwekkend dat mensen met connecties (ongeacht hun kwaliteiten) vaak meer bereiken dan onbekend talent. Zo is de wereld nu eenmaal. Ik leg me er maar bij neer en ondertussen werk ik gewoon stug verder.

Andrea said...

Erg boeiend om te lezen. Inderdaad Nederland kent je (nog) niet. De vraag is echter, wil je een goede schrijver zijn of een bekende? Met deze column laat je naar mijn idee zien wat je kunt. Ga ermee door.